Nie bądź obojętny – pomóż tym, o których pamięta niewielu

W czwartek, 15 grudnia odbyło się w warszawskim Klubie „Tygodnika Powszechnego” spotkanie na temat  trudnej sytuacji w ośrodkach strzeżonych dla cudzoziemców – „Detencja. Życie w oczekiwaniu”.

W ośrodkach tych (zwanych detencyjnymi), które są placówkami Straży Granicznej, przebywają uchodźcy  pochodzący m.in. z Syrii, Afganistanu, Iraku, Iranu, Kurdystanu. Przebywają tam, oczekując na przyznanie im ochrony międzynarodowej lub statusu uchodźcy. Mają do dyspozycji mniej miejsca niż przestępcy w polskim więzieniu. Prawie wszyscy byli pushbackowani, czyli wyrzucani z powrotem na Białoruś, czasem chorzy, w mokrych ubraniach.

W zamknięciu

Rozpoczęliśmy rozmowę od tego, czym z punktu widzenia prawa jest detencja i dlaczego nie jest ona ostatecznym środkiem dla osób ubiegających się o nadanie statusu uchodźcy. Katarzyna Poskrobko ze Stowarzyszenia Egala zajmuję się koordynacją pomocy w szpitalu w Hajnówce. Opowiedziała jak wygląda na co dzień pomoc medyczna osobom, które doznały urazu złamań kończyn lub kręgosłupa, skacząc przez mur na granicy polsko-białoruskiej. Podzieliła się z nami wstrząsającymi historiami ludzi, którzy szukają dla siebie i swoich bliskich bezpieczniejszego miejsca do życia.

Paweł Olszyński, również reprezentujący Stowarzyszenie Egala, opowiedział o tym, jak wygląda sytuacja osób w ośrodku. Paweł pozostaje w kontakcie z osadzonymi w ośrodku w Białymstoku. To dla tych osób organizowaliśmy w klubach Biblie wydane w języku francuskim, które trafiły do przebywających tam chrześcijan. Mówił o mocno ograniczonych formach kontaktu osadzonych ze światem zewnętrznym. Zwrócił uwagę, że uchodźcy nie mogą liczyć na żadną pomoc psychologiczną. Nie zapewnia się im tłumacza, który pomógłby rozwiązać kwestie formalne związane z wypełnieniem wniosku dla Urzędu do Spraw Cudzoziemców.

Iza Orłów, która w ramach Stowarzyszenia Interwencji Prawnej zajmuję się ośrodkami strzeżonymi dla cudzoziemców, przedstawiła swoje doświadczenia z pracy w ośrodkach otwartych. Obecnie opiekuje się uchodźcami z ośrodka w Dębaku, niedaleko Warszawy. Integracja z ludźmi z ośrodków, a w jej ramach także praca z dziećmi, jest dla Izy czymś szczególnie ważnym.

Wspierać mądrze

Marcin Tumulka, koordynator Klubu “TP” w Kędzierzynie-Koźlu mówił o tym, jak można pomagać i wspierać mądrze. Nie każdy przecież może pójść do lasu z plecakiem wypełnionym wodą, lekarstwami czy pieluchami, bo i małe dzieci bywają w puszczy. Nie każdy może pojechać do ośrodka z jedzeniem, ubraniami itp. Ale każdy może od czasu do czasu dołożyć swoją cegiełkę. Pomagać można na różne sposoby. Ludzie w ośrodkach potrzebują jedzenia, ubrań, dzieci korepetycji, pomocy psychologicznej. Gdy nagle dostają informację, że okres detencji się skończył i są wolni, stają przed bramą ośrodka bez grosza i nie wiedzą, gdzie się udać. Sytuacje są bardzo różne.

Refleksja, która nam się nasunęła po spotkaniu jest następująca: nie możemy zrobić wszystkiego, ale to nie znaczy, że nie możemy zrobić nic. Mamy nadzieję, że to spotkanie to nasz początek drogi jako klubów w konkretnym działaniu na rzecz osób przebywających w ośrodkach detencyjnych.

Kierując się „XI przykazaniem” wypowiedzianym przez prof. Mariana Turskiego Nie bądź obojętny, spróbujmy włączyć się w pomoc dla tych osób, o których pamięta jedynie niewielu.

Nagranie ze spotkania:

 

 

Działamy dzięki Tobie! Wesprzyj nas:

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on pinterest
Pinterest

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

O Wspólnocie Indywidualności

Tworzymy przestrzeń do spotkania i rozmowy młodych członków i sympatyków Klubów “Tygodnika Powszechnego”. “Wspólnota indywidualności” to coroczne spotkanie połączone z debatami i warsztatami, podczas których poruszamy najistotniejsze problemy współczesnego świata: od problemów demokracji, aktywności młodych, przez kwestie ekologiczne, aż po równościowe.

W spotkaniu udział może wziąć każdy, komu bliska jest rozmowa i poszukiwanie rozwiązań w atmosferze wzajemnego szacunku. Jedynym ograniczeniem jest wiek (16-40 lat). Nie musisz być członkiem Klubów!

Współorganizator

Kilka zdań o pierwszej edycji

Podczas pierwszej edycji, która odbyła się w pierwszy weekend września w Warszawie spotkało się 25 Klubowiczów z Białegostoku, Bydgoszczy, Katowic, Poznania, Wrocławia, Warszawy i Trójmiasta, by rozmawiać i uczyć się od znamienitych gości i siebie nawzajem o demokracji, edukacji, pomocy niepełnosprawnym i bezdomnym, ochronie środowiska. I tak o Białorusi rozmawialiśmy z Małgorzatą Nocuń, o sprawach społecznych z Bartoszem Bartosikiem, ks. Adamem Bonieckim, Martą Titaniec, Mirosławem Wlekłym i Justyną Zorn, a o ekologii z Markiem Józefiakiem. Skutkiem ubiegłorocznej “Wspólnoty…” były spotkania uczestników i wspólne inicjatywy podejmowane m.in. we Wrocławiu i Warszawie.

Organizatorzy wspólnoty:

Joanna Stawiarska - Członkini Klubu
Małgorzata Jasionek - Członkini Klubu
Konrad Stanowicz - Koordynator

Działamy dzięki Tobie! Wesprzyj nas!