Jezus i sponiewierani przez życie

EWANGELIARZ NIEDZIELNY, 10 lipca 2022

XV NIEDZIELA ZWYKŁA

 

Łk 10,25-37.

Powstał jakiś uczony w Prawie i wystawiając Jezusa na próbę, zapytał: ”Nauczycielu, co mam czynić, aby osiągnąć życie wieczne?”. Jezus mu odpowiedział: ”Co jest napisane w Prawie? Jak czytasz?”. On rzekł: ”Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą, całą swoją mocą i całym swoim umysłem; a swego bliźniego jak siebie samego”. Jezus rzekł do niego: ”Dobrześ odpowiedział. To czyń, a będziesz żył”. Lecz on, chcąc się usprawiedliwić, zapytał Jezusa: ”A kto jest moim bliźnim?”. Jezus, nawiązując do tego, rzekł: ”Pewien człowiek schodził z Jerozolimy do Jerycha i wpadł w ręce zbójców. Ci nie tylko go obdarli, lecz jeszcze rany mu zadali i zostawiwszy na pół umarłego, odeszli. Przypadkiem przechodził tą drogą pewien kapłan; zobaczył go i minął. Tak samo lewita, gdy przyszedł na to miejsce i zobaczył go, minął. Pewien zaś Samarytanin, będąc w podróży, przechodził również obok niego. Gdy go zobaczył, wzruszył się głęboko: podszedł do niego i opatrzył mu rany, zalewając je oliwą i winem; potem wsadził go na swoje bydlę, zawiózł do gospody i pielęgnował go. Następnego zaś dnia wyjął dwa denary, dał gospodarzowi i rzekł: “Miej o nim staranie, a jeśli co więcej wydasz, ja oddam tobie, gdy będę wracał”. Któryż z tych trzech okazał się, według twego zdania, bliźnim tego, który wpadł w ręce zbójców?”. On odpowiedział: ”Ten, który mu okazał miłosierdzie”. Jezus mu rzekł: ”Idź, i ty czyń podobnie”.

Czasem – i tylko częściowo – udaje się nam osiągnąć to, co nazywamy szczęściem. Marzymy o takim szczęściu, które nie byłoby „chwilą tylko”, ale stanem permanentnym, sprawą dnia powszedniego. Problem w tym, że niewielu z nas, patrząc np. na ostatni miesiąc swojego życia, może powiedzieć : „Tak, przez cały czerwiec rzeczywiście byłem totalnie szczęśliwy!”. Jest raczej przeciwnie – naszym powszednim doświadczeniem jest stan większego lub mniejszego poturbowania przez życie, codzienne trudności, problemy, a także nasze osobiste wady i wady innych ludzi.

Macie czasem takie doświadczenie, że czujecie się zbici jak przysłowiowy pies, sponiewierani, a nawet zmaltretowani? Jezus dobrze wie, że każdy z nas przeżywa takie chwile. Właśnie wtedy warto wracać do dzisiejszej Ewangelii. Wśród wielu interpretacji przypowieści o miłosiernym Samarytaninie, a każda z nich jest uzasadniona, natrafiłem na jedno zdanie św. Augustyna, w którym przyrównuje on swoją duszę (biskup!) do człowieka napadniętego przez zbójów na pielgrzymiej drodze. Dobrym Samarytaninem jest Chrystus, a Kościół ową gospodą, w której leży dusza biskupa, na wpół żywa od ran zadanych przez zbójców: grzech pierworodny, grzech osobisty, liczne rany zadane przez innych lub siebie samego.

Czytając Ewangelię o miłosiernym Samarytaninie, bardzo często utożsamiamy się właśnie z nim i robimy sobie rachunek sumienia z naszego stosunku do ludzi mających mniej szczęścia niż my, potrzebujących wsparcia, przeżywających kryzys, sponiewieranych przez życie. Tymczasem warto czasem postawić się w roli pozostałych bohaterów tej przypowieści, także w roli człowieka poturbowanego przez zbójców. Wówczas zobaczymy, że to Jezus jest owym dobrym Samarytaninem, który lituje się nad nami, opatruje nasze rany i leczy choroby.

Naszą najczęstszą chorobą jest deficyt miłości. Nie potrafimy wystarczająco kochać i nie czujemy się wystarczająco kochani. To dlatego właśnie „źle się mamy”, że gubimy właściwą, tzn. ewangeliczną hierarchię wartości, o której przypomina Jezus: „Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą, całą swoją mocą i całym swoim umysłem; a swego bliźniego jak siebie samego” (Łk 10,26). Wielu, zwłaszcza młodych ludzi, nienawidzi siebie i swojego życia. Inni natomiast tak bardzo siebie kochają, że właśnie siebie i swoje sprawy stawiają na pierwszym, a wszystkich innych, łącznie z Bogiem, na dalszym miejscu.

Jezus chce nam dzisiaj przypomnieć, że chętnie opatrzy nasze życiowe rany; uleczy nasze choroby; podniesie nas i zadba o nas, gdy życie nas sponiewiera. Przypomina nam, że receptą na szczęśliwe życie jest miłość, i to miłość według bardzo konkretnej hierarchii. Bo miłość dla nas – chrześcijan – to nie tylko dar i odpowiedź na niego. To nieskończenie więcej: niezmienna postawa względem całej rzeczywistości, łącznie z tymi, którzy mienią się naszymi wrogami i za podarowany chleb odpłacają kamieniem.

Wysłuchaj mnie, Panie, bo łaskawa jest Twoja miłość,

spójrz na mnie w ogromie swego miłosierdzia.

Ja zaś jestem nędzny i pełen cierpienia;

niech pomoc Twa, Boże mnie strzeże. (Psalm 69)

Działamy dzięki Tobie! Wesprzyj nas:

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on pinterest
Pinterest

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Działamy dzięki Tobie! Wesprzyj nas!