Opublikowano: 24 marca 2020 Autor: Dorota Michułka Comments: 0

Nie sposób wymienić wszystkich zasług Profesora. Był człowiekiem wyjątkowym, nauczycielem akademickim z wielkim dydaktycznym wyczuciem i intuicją, dla wielu z nas prawdziwym mistrzem nauki i dydaktyki oraz oddanym opiekunem naukowym. Łącząc tradycję z nowoczesnością i teorię z praktyką – okazywał niezwykłą życzliwość swym uczniom i stał się wychowawcą kilku pokoleń badaczy literatury, promotorem wielu prac doktorskich oraz recenzentem rozpraw habilitacyjnych.

* * *

Zakres zainteresowań Profesora obejmował bardzo szerokie spektrum tematów, począwszy od licznych publikacji dotyczących tradycji Lwowa i jej obecności w kulturze polskiej oraz wielu prac o tematyce judaistycznej. Żywo interesował się sprawami edukacji literackiej, a zwłaszcza problematyką szkolnych kanonów literackich oraz historią metodyki nauczania języka polskiego (w tym m.in. szkoły polskiej w Galicji okresu autonomii 1867- 1918). Jest autorem opracowań klasycznych dzieł literatury polskiej, wydawanych w ossolińskiej serii Biblioteka Narodowa, m. in. Fantazego (1966), Kordiana (1974), Balladyny (1976) Słowackiego, Zemsty (1967), Ślubów panieńskich (1972) i Dożywocia (1981) Fredry. Jako wieloletni współpracownik i przyjaciel prof. Jerzego Cieślikowskiego – badacza dziecięcego folkloru, twórcy i założyciela pierwszej w Polsce pracowni badań nad literaturą dziecięcą – docenił i z wielkim zaangażowaniem promował także edukację literacką dzieci oraz czytelnictwo dzieci i młodzieży, stając się jednocześnie znawcą i badaczem literatury i kultury dziecięcej (warto przypomnieć pracę o optymizmie w twórczości Kornela Makuszyńskiego czy postkolonialną interpretację słynnego wiersza Juliana Tuwima Murzynek Bambo).

Profesor umiejętnie łączył pracę naukowo-badawczą z aktywną działalnością społeczną. Pełnił wiele ważnych funkcji. Był m.in. przewodniczącym Okręgowego Komitetu Olimpiady Literatury i Języka Polskiego we Wrocławiu, wiceprezesem Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego, członkiem Komitetu Nauk o Literaturze Polskiej PAN i Komisji Historii Prasy przy Komitecie Nauk Historycznych PAN, członkiem Zarządu Głównego Towarzystwa im. Marii Konopnickiej, przewodniczącym Rady Naukowej Biblioteki Zakładu Narodowego im. Ossolińskich, przewodniczącym Towarzystwa Opieki nad Zabytkami Kultury Żydowskiej, wieloletnim prezesem Oddziału Towarzystwa Literackiego im. A. Mickiewicza we Wrocławiu.

Interesował się szeroko pojętą edukacją humanistyczną i często angażował się w trudne sprawy społeczne, biorąc m.in. udział w dyskusjach na kontrowersyjne tematy związane z wyzwaniami współczesnej rzeczywistości (nie tylko w ramach cyklicznych spotkań organizowanych przez współpracowników „Tygodnika Powszechnego”, ale także np. w spotkaniach Salonu Profesora Dudka). Aktywnie uczestniczył w życiu kulturalnym Wrocławia. Spotykaliśmy się na promocjach nowowydanych książek, festiwalach literackich, premierach teatralnych czy na międzynarodowym festiwalu kina Nowe Horyzonty.

Po przejściu na emeryturę podjął pracę w Katedrze Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej w Wyższej Szkole Zarządzania „Edukacja” we Wrocławiu oraz w Katedrze Filologii w Wyższej Szkole Zarządzania Marketingowego i Języków Obcych w Katowicach.

Wielokrotnie brał udział w międzynarodowych konferencjach naukowych i wyjeżdżał z wykładami za granicę, m. in. do Klagenfurtu w Austrii, Bresannone we Włoszech, Lille we Francji, Londynu, Frankfurtu nad Menem. Drezna, Wilna i Tampere w Finlandii. Przez wiele lat współpracował z Uniwersytetem im. Purkyniego w Brnie.

Imponujący jest naukowy dorobek Profesora – obejmuje około 500 pozycji, w tym ponad 25 książek (wśród nich 15 monografii), a ponadto opracowania edytorskie, wybory tekstów, redakcje, wstępy, posłowia i antologie).

Otrzymał wiele nagród i odznaczeń, m.in. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej, Medal Budowniczego Miasta Wrocławia oraz nagrody ministerialne i rektorskie.

* * *

Mieczysław Inglot urodził się 11 stycznia 1931 roku we Lwowie. Jego matka była nauczycielką, a ojciec – historykiem, profesorem Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie.

Naukę rozpoczął w 1943 na tajnych kompletach gimnazjalnych. Po wojnie rodzina zamieszkała w Krakowie i tu Mieczysław Inglot ukończył w 1949 roku IV Liceum i Gimnazjum im. H. Sienkiewicza oraz rozpoczął studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie wykładowcami byli znakomici historycy literatury – Juliusz Kleiner, Stanisław Pigoń i młody wówczas, ale ceniony krytyk literacki Kazimierz Wyka. Magisterium uzyskał w roku 1957 i został przez prof. dra hab. Bogdana Zakrzewskiego zatrudniony jako starszy asystent w Katedrze Literatury Polskiej Uniwersytetu Wrocławskiego. W 1959 roku doktoryzował się na podstawie rozprawy Poglądy literackie koterii petersburskiej w latach 1841-1843, pisanej pod kierunkiem prof. Kazimierza Wyki na Uniwersytecie Jagiellońskim. Sześć lat później obronił pracę habilitacyjną Polskie czasopisma literackie ziem litewsko–ruskich w latach 1832 – 1851. Tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1976 roku, a profesorem zwyczajnym nauk humanistycznych został w 1984.

 

* * *

Profesor Mieczysław Inglot w latach 1972 – 2002 z wielkim zaangażowaniem kierował Zakładem Metodyki Nauczania Języka i Literatury Polskiej w Instytucie Filologii Polskiej, łącząc umiejętnie teorię z praktyką. Był znakomitym dydaktykiem wykorzystującym w ramach swoich zajęć także owocne kontakty ze środowiskiem nauczycielskim. Od 1973 roku współpracował z Oddziałem Instytutu Kształcenia Nauczycieli i Badań Oświatowych, a w latach 80. XX wieku z Ośrodkiem Doskonalenia Nauczycieli, dzięki czemu wszyscy pracownicy Zakładu Metodyki brali udział w seminariach promujących szkolną edukację polonistyczną na różnych etapach kształcenia, w warsztatach metodycznych oraz w szeroko zakrojonych projektach o charakterze edukacyjnym (m.in. w popularnej w Polsce i wykorzystywanej w kształceniu polonistycznym serii metodycznej – Zadania do lektury, redagowanej przez Gertrudę Wichary i Tadeusza Patrzałka).

Profesor Inglot był także uczestnikiem zespołowych prac naukowo-badawczych, prowadzonych w ramach problemu węzłowego 11.1. „Polska kultura narodowa, jej tendencje rozwojowe i percepcja” i wraz z prof. Władysławem Dynakiem przygotował projekt badań nad tematem „Szkoła w kulturze literackiej XIX i XX wieku”. Jego rezultatem było wydanie wielu cennych opracowań, np. Problematyka nauczania języka i literatury polskiej (1977) i Kształtowanie świadomości literackiej uczniów (1979).

Zakład Metodyki Nauczania Języka i Literatury Polskiej w latach 80. i 90. XX wieku liczył dziewięć osób (dr Kordian Bakuła, dr hab. Maria Dudzik, prof. dr hab. Władysław Dynak, dr Henryk Gradkowski, prof. dr hab. Mieczysław Inglot, dr Bolesław Makowski, dr Dorota Michułka, dr hab. Ireneusz Sikora, dr Tadeusz Patrzałek), co pozwoliło na opublikowanie pięciu tomów prac zbiorowych o charakterze edukacyjnym obejmującym problematykę zarówno edukacji literackiej, jak i historii oświaty oraz dydaktyki literatury (w tym szkolnej recepcji literatury). Do najważniejszych należą: Edukacja literacka w szkole. Antologia opracowań, współredaktor: Wł. Dynak (t.1-3), Teoretyczne problemy szkolnej komunikacji literackiej, t.1,  Ossolineum 1986; Teoretyczne i praktyczne problemy szkolnej interpretacji tekstów literackich oraz zagadnienia procesu historycznoliterackiego, t.2, Ossolineum 1988; Teoretyczne i praktyczne problemy szkolnego odbioru literatury , t.3, Ossolineum 1989 oraz Literatura i wychowanie. Z dziejów edukacji literackiej w Galicji (1983).

* * *

Profesor Inglot był zapalonym dyskutantem i uczestnikiem słynnych konferencji poświęconych kulturze i literaturze popularnej, organizowanych przez prof. Tadeusza Żabskiego w Karpaczu, cenił dokumentację, listy i protokoły, skrupulatnie gromadził zdjęcia z rozmaitych imprez (nie tylko naukowych), prowadził pamiętnik i kronikę towarzyską (zabiegał o systematyczne dokonywanie wpisów). Docenialiśmy Jego poczucie humoru. Lubił rozpoczynać rozmowę od opowiedzenia aktualnego dowcipu lub barwnej anegdoty (wydał interesującą książeczkę z teoretycznym wstępem Kawałkada. Dowcipy i anegdoty obyczajowe, polityczne i różnotematyczne, Wrocław 2005).

Cenił towarzyskie życie i uroczystości uniwersyteckie, uznając je za ważny czynnik sprzyjający integracji naszego środowiska polonistycznego.
Będziemy pamiętać Profesora jako niezwykłego mentora i wspaniałego przyjaciela, który dla każdego z nas miał zawsze czas.

comments

Leave a Comment